تاريخ عشاير ايران با تاريخ پرفراز ونشيب اين مرز وبوم آغاز شده است وسرگذشت آنان با عمق زندگي وفرهنگ پربار مردم اين ملك عجين گشته است . فرهنگ عشايري ريشه هاي عميقي در نگرش زلال ديني واسلامي دارد بطوريكه ارادت وعلاقه قلبي والتزام عملي عموم آنها به اسلام سبب تعالي روح مقاومت در مقابل سختي ها بوده است . با توجه به اهميت سياسي اقتصادي جامعه عشايري اداره امور وسياست گذاري مربوط به آن هميشه مد نظر دولتها بوده است  بطوريكه در سال 1325 شوراي عشايرايران بوجود آمد اما بدليل ناكامي آن در سال 1345 كميته اي به منظور تدوين برنامه هاي عمراني عشاير در برنامه چهارم تشكيل شد .در سال 1347 مسئوليت به دفتر آباداني مناطق عشايري در وزارت مسكن وآباداني سپرده شد ودر سال 1351 طرح مذكور تغيير نام يافت وتحت عنوان دامداران متحرك ايران ، اجراي آن به وزارت كشاورزي ومنابع طبيعي واگذار گرديد . در بيستم اسفند 1353سازمان دامداران متحرك با پشتوانه قانوني تشكيل شد . پس از پيروزي انقلاب اسلامي سازمان دامداران متحرك با حفظ مقررات قبلي به مركز عشايري ايران وسپس به سازمان امور عشاير تغيير نام يافت كه به دنبال تصويب اساسنامه جهاد سازندگي از سوي مجلس شوراي اسلامي در سال 1362 سازمان امور عشاير ايران از وزرات كشاورزي منتزع وبه وزارت جهاد سازندگي ملحق شد در نهم مهرماه 1365 تشكيلات شوراي عالي عشاير به رياست نخست وزير وعضويت تعدادي از وزراء وخبرگان عشايري تشكيل واركان آن از جمله دبيرخانه شورا ، شوراهاي عشاير 20استان عشاير نشين وكليه شهرستانهاي  عشاير نشين با زيرمجموعه هايي مثل كميسيونهاي سياسي – اجتماعي واقتصادي – عمراني مشغول به كار شدند . با تشكيل واحد هاي اداري استانها ونيز پس از ادغام وزارتخانه هاي جهادسازندگي و كشاورزي ، سازمان امور عشاير با حفظ شكل قبلي به كار خود ادامه مي دهد